تمام هستي ام نيلوفري بود
                                       تو هستي مرا چيدي و رفتي

کنار اتظارت تا سحر گاه
                                      شبي همپاي پيچک ها نشستم

تو از راه آمدي با ناز و آن وقت تمناي مرا ديدي و رفتي

 شبي از عشق تو با پونه گفتم
                                       دل او هم براي قصه ام سوخت

 
غم انگيزست توشيداييم را
                                        به چشم خويش فهميدي و رفتي

چه بايد کرد اين هم سرنوشتي ست
                                        ولي دل رابه چشمت هديه کردم

سر راهت که مي رفتي تو آن را به يک پروانه بخشيدي و رفتي

صدايت کردم از ژرفاي يک ياس 
                                        به لحن آب نمنک باران

نمي دانم شنيدي برنگشتي
                                       و يا اين بار نشنيدي و رفتي

نسيم از جاده هاي دور آمد
                                        نگاهش کردم و چيزي به من نگفت

 
توو هم در انتظار يک بهانه
                                          از این رفتار رنجيدي و رفتي

عجب درياي غمنکي ست اين عشق
                                          ببين با سرنوشت من چها کرد

تو هم اين رنجش خکستري را
                                           ميان ياد پيچيدي و رفتي

تمام غصه هايم مقل باران
                                           فضاي خاطرم را شستشو داد

و تو به احترام اين تلاطم 
                                           فقط يک لحظه باريدي و رفت ي

دلم پرسيد از پروانه يک شب
                                           چرا عاشق شدي در عجيبي ست

 
و يادم هست تو يک بار اين را
                                            ز يک ديوانه پزسيدي و رفتي

تو را به جان گل سوگند دادم 
                                           فقط يک شب نيازم را ببيني

ولي در پاسخ اين خواهش من
                                           تو مثل غنچه خنديد و رفتي

 دلم گلدان شب بو هاي رويا ست
                                          پر است از اطلسي هاي نگاهت

تو مثل يک گل سرخ وفادار 
                                          کنار خانه روييدي و رفتي

تمام بغض هايم مثل يک رنج
                                         شکست و قصه ام در کوچه پيچيد

ولي تو از صداي اين شکستن
                                          به جاي غصه ترسيدي و رفتي

            
 غروب کوچه هاي بي قراري
                                         حضور روشني را از تو مي خواست

تو يک آن آمدي اين روشني را
                                         بروي کوچه پاشيدي و رفتي

کنار من نشتي تا سپيده 
                                         ولي چشمان تو جاي دگر بود

و من مي دانم آن شب تا سحرگاه
                                         نگارن را پرستيدي و رفتي

نمي دانم چه مي گويند گل ها 
                                         خدا مي داند و نيلوفر و عشق

به من گفتند گل ها تا هميشه
                                           تو از اين شهر کوچيدي و رفتي

جنون در امتداد کوچه عشق مرا تا آسمان با خودش برد

و تو در آخرين بن بست اين راه

مرا ديوانه ناميدي و رفتي
                                          شبي گفتي نداري دوست من را

 نمي داني که من ن شب چه کردم 
                                          خوشا بر حال آن چشمي که آن را

به زيبايي پسنديدي و رفتي
                                           هواي آسمان ديده ابريست

پر از تنهايي نمنک هجرت
                                           تو تا بيراهه هاي بي قراري

دل من را کشانيدي و رفتي
                                           پريشان کردي و شيدا نمودي

تمام جاده هاي شعر من را 
                                         رها کردي شکستي خرد گشتم

                      تو پايان مرا ديدي و رفتي

اگر گذشته تلخي داشتيم خود مسئول آن بوده ايم . نبايد اجازه بدهيم لحظه حال و رضايتي و لذتي كه اين لحظه به ما مي دهند را فداي گذشته تلخ كنيم یا تلا فی آن را سر کس دیگری خالی کنیم . چه بسا با خاطرات زندگي كردن، و زنداني رويدادهاي گذشته بودن كساني را كه در واقعيت داريم نمي بينيم و از دست مي دهيم .

در نتیجه

 نه زنداني رويدادهاي گذشته باشيم نه اوهام تصورات آينده.

تنها واقعيت همين لحظه است .براي يافتن منظوري درزندگي ، نيازي به پس يا پيش نگريستن نيست .

عجب روزگاري است، عاشق مي‌شوي مي‌گويند ديوانه است. ديوانه مي‌شوي مي‌گويند حتما عاشق است. وقتي زنده‌اي يك نفر هم سراغت را نمي‌گيرد، وقتي مردي، دسته دسته به ملاقات جنازه‌ات مي‌آيند! خواستم خوشبختي را معني كنم، معناي زندگي يادم رفت. خواستم سختي آن را تجربه كنم، زندگي كردن را فراموش كردم.

نمي دانم محبت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود.

شايد يه کسي شبا براي اينکه خواب تورو ببينه به خدا التماس ميکنه شايد يه کسي به محض ديدن تو دستاش يخ ميکنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه مطمئن باش يه کسي شبا به خاطر تو توي دريايي از اشک ميخوابه..... ولي تو اونو نمي بيني.

اگه اقيانوس نميتوني باشي دريا باش اگه نه رودخانه باش اگر نشد نهري كوچك باش ولي هيچوقت مرداب نباش...

سعي کن به خاطر کسي که دوستش داري، غرورت رو از دست بدي. ولي مواظب باش که بخاطر غرورت کسي رو که دوستش داري رو از دست ندي

اگه ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم

         اگه ماه بودي در پرتو تو خودم رو گرم ميکردم

                 اگه برق بودي چون برق خزان خود رو به دستات مي سپردم

                           اگه خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بدوني هميشه 

                                                                 ... .

چقدر دلم برای همتون تنگ شده

بازم مثل همیشه من و با کامنت های زیباتون که شرمنده کردین

راستی الان فصل امتحانات دانشگاه هست و ما هم نیازمند دعا های شما یادتون نره ها

در ضمن از این به بعد طرز نوشتن این وبلاگ تغییر خواهد کرد یا درش بسته میشه و وبلاگ جدیدی میاد

چون همیشه با تو بعد از چند سال تبدیل به جدایی شد

بعدا میام و بیشتر مینویسم

شب بخیر

دستت رو به من بسپار تا از گرمی آن وجودم را پر کنم

گوشت رو به من بسپار تا زمزمه عشق را در آن جاری کنم

شانهات رو به من بسپار تا آن را تکیه گاه تنهایم کنم

قلبت رو به من بسپار تا آن را در هاله ای از نور نگهداری کنم

صدایت رو به من بسپار تا مهربانیت را تدریس کنم

چشمهایت  رو به من بسپار تا تازگی عشق را در آن پیدا کنم

جسمت  رو به من بسپار تا دمادم آن را گلباران کنم

همه رو به من بسپار تا معنی خواستن را یاد بگیرم

یاد بگیرم چگونه تو را بپرستم و چگونه با وجود تو در حضور عشق تو خود را بازیابم

ای کاشف موجودیت عشق

راستی برام ۲تا دعا کنید:

۱-امتحانام رو پاس کنم

۲-خصوصی بیده

راستی تولدت ... مبارک

 عزیزم میدونی الان چند وقته از سالگرد وبلاگ نویسیمون میگذره اما فرصت نوشتن

نبود

شهریور ۸۵ یک سال از سالگرد وبلاگ نوشتنمون میگذره امیدوارم این تاخیر من و

ببخشی .

و این که امروز سالگرد آشناییمون هست  یادته؟؟؟؟؟

اون روز زمانی بود که داشت بارون و برف میومد

دقیقا هم امروز برف و بارون اومد

 ۴ سال پیش زمانی که ..........دل من و دزدیدی

الان که دارم آپ میکنم همین ساعت بود که باهات آشنا شدم

یادش بخیر مریم عزیزمون ما رو ۴ سال پیش با هم آشنا کرد و الان ۴ ساله که

ازش خبری نداریم

مریم جونم نمیدونم کجایی؟؟؟ هیچ خبری ازت ندارم اما اگه اومدی نت و این مطلب

رو خوندی یک دنیا ازت ممنونم که یه همچین فرشته ای رو با من آشنا کردی

عزیزم دوستتتتتتتت دارم اونم بی نهایت

عزیز دلم از الان دیگه منتظر رسیدن به تو هستم

خوشحالم

درسته که ۴ سال گذشت همراه با سختی اما حال به موقعیت های خوبی رسیدیم و

شراط هایی که گذاشته بود رو یکی یکی با کمک هم داریم بر طرف میکنیم

امیدوارم تا ا الی ۲ سال دیگه تمام شرط هایی که  برای رسیدن بهم گذاشته شده 

 حل بشه

 امیدوارم چنین روزی زود فرا برسه

همیشه خواستمت و میخوامت و خواهم داشت

راستی عزیزم تموم شدن دانشگاهت هم تبریک میگم

گفتی که میبوسم تورا

  راستی دوستان قالب جدید چه طوره؟؟؟؟

اما نمیدونم چرا قالب رو عوض کردم مطلب قبلی قاطی کرد با این که عکس ها رو

هم پاک کردم اما نمیدونم چش شده بود

برای همین مطالب رو کپی کردم اینجا .

لطفا اگه خواستید نظر بدید برای پست قبلی نظر بدید( در اصل برای همین مطلبه)

                     لطفا این جا نظرهای زیباتون رو برام بنویسید

به آسمان گفتم : پاکی ات را به من بده، گفت: چشمانش پاکی مرا دارند.

از دشت، سبزی زندگی اش را خواستم، گفت : زندگی ات سبز تر از اوست.

از دریا بزرگی و آرامشش را خواستم، گفت : قلبت به اندازه اقیانوس است و آرامشت نیز.

از ماه تابندگی صورتش را خواستم، گفت: وقتی نگاهش می کنم خجل می شوم.

به فکر فرو رفتم من در قبال دستان گرمت، چشمان پاکت، سبزی زندگی ات، بزرگی و آرامش قلبت و

صورت ماهت هیچ ندارم که به تو هدیه کنم جزاین.....

بگیر نترس، می تپد برای تو و من چیزی ندارم جز

قلبم!                                       

 مسافرم به انتظارت خواهم ماند تا ابد و براي هميشه

زيرا ميدانم که روزي به سويم باز خواهي آمد ، سپس با همه توانم سختي اين انتظار را تحمل مي کنم

 به انتظارت مي مانم زيرا..

قلب من با هر تپش خود آهنگ خاطرات را مي نوازد ، قلبي که در آن خاطره خوشي ها و بدي ها در آن

مدفون باقي خواهند ماند

حتي اگر بدانم روزي جسمت به سويم باز نمي گردد ،باز هم به انتظارت خواهم ماند

شاي روزي صداي پايي بشنوم که از آن تو باشد

خوبید؟؟؟؟

دوباره بعد از مدت ها اومدم ... اومدم بگم دوستون دارم و همیشه به یادتون هستم .

راستش مدتی میشه که شروع به نوشتن نکردم و اینکه یادم رفته چه جوری می نوشتم

به قصد کاروان ها

                                  به امید سایبان ها

به عروس آسمان ها

                                  به خدای کس ندیده

به قشنگی دودیده

                                  به دو آهوی رمیده

به عقاب خوش پریده

                                   به غمی که نور دیده

به حیات روح هستی

                                    به بهار فصل مستی

به خدایی که می پرستی

                        دوس........دارم

راستش یه جایی یه مطلبی در مورد دانشگاه آزاد خوندم جالب بود   گفتم اینجا بنویسم شما هم

بخونید .